ترسم ، زفرط شعبده چندان، خرت کنند                      تا   داستان عشق  وطن  با ورت  کنند

من،رفتم از چنین ره ودیدم سزای خوی                    بس کن تو،ورنه خاک وطن بر سرت کنند

گیرم، زدست  چون تو، نخیزد خیا نتی                      خدمت مکن، که رنجه،به صد کیفرت کنند

گر  وا  کند حصار قزل قلعه لب به گفت                      گوید چه پیش چشم تو، با همسرت کنند

بر زنده باد گفتن این خلق خوش گریز                       دل بر منه که یک  تنه  در  سنگرت کنند

پتک اوفتاده،در کف ضحاک واین گروه                     خو ا ها ن ، که باز ، کا وه ا هنگرت کنند       

   امرو زداشتم عکس قوچانی و حجاریان و........ را میدیدم یاد این شعر توللی افتادم که سال 1340دست از فعالیت های اجتماعی بر داشت و این شعر گفت .
افسوس وصد افسوس.............