حالا دیگر پنج شنبه های عزیز

عزیزتر شده اند

چون

با خودم قرار دارم

خودم که هرگز ترکم نمی کند ...


از : فریبا عرب نیا

من زنم و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که ریه های تو!

دردآور است که من آزاد نباشم تا تو به گناه نیفتی!

قوس های بدنم بیشتر از افکارم به چمشهایت می آیند،

تاسف بار است که باید لباسهایم را به میزان ایمان تو تنظیم کنم.

یک نفر به من گفت

تو مثلِ گاو خورناس می‌‌کشی‌

(گاو خرناس می‌‌کشد؟)

گفت که غذا نمی‌‌خوری

مثلِ وحشی‌ها نوشخوار می‌‌کنی‌

(وحشی نوشخوار می‌‌کند؟)

گفت که با چاقو کشها بزرگ شده‌ای و بویی از انسانیت نبرده ای

(یعنی‌ مادرم به جای ناز برایم چاقو می‌‌کشید؟)

یک نفر گفت که

کاش آن جا مانده بودی

همان طویله‌ای که بودی

(جایی‌ که بودم خوب بود

به خوبی‌ِ شما! بله خودِ شما)

یک نفر خیلی‌ گفت

خیلی‌

آنقدر گفت گفت گوووووووووفت

.

.

.

بگذریم!

درخت که می‌‌شوی

موریانه‌ها راه می‌‌افتند!!