نمیدونم وقتی این شعر خوندم بشدت یاد پدرم افتادم روحشون شاد همین 

تو رفتی و دگر این خانه سرد است

کاشکی بر سینه تو سرگذارم ، تا دلت
گویدم با هر تپیدن ، دوست می داری مرا

ما طریق عشق را باید که با هم طی کنیم
چون رفیق نیمه ره ، در راه نگذاری مرا

کهنه سازی از نوا افتاده ام ، در گوشه ای
بوسه بر دستت زنم ، گر در فغان آری مرا

بغض دارم در گلو چون ابر پاییزی هنوز
برق را خوانم به یاری ، گر نمی باری مرا

ای که دایم بینمت در پیش چشم خویشتن
کاش روزی ، لحظه ای پیش نظر آری مرا

 که روزی به دلداری که امروز فقط به اندیشه او زنده‌ایم‌‌ همان اندازه بی‌اعتنا می‌شویم 

که امروزه به هر زنی جز او هستیم. روزی نامش را می‌شنویم و دیگر دچار هیچ لذت دردآلودی

 نمی‌شویم، خطش را می‌خوانیم و دیگر نمی‌لرزیم، در خیابان راه‌مان را کج نمی‌کنیم

 تا او را ببینیم، به او بر می‌خوریم و دست و پا گم نمی‌کنیم، 

به او دست می‌یابیم و از خود بی‌خود نمی‌شویم. آنگاه این آگاهی بی‌تردیدِ آینده، 

برغم این حس بی‌اساس اما نیرومند که شاید او را همواره دوست داشته باشیم، 

ما را به گریه می‌اندازد...!

خودم را پست کنم به آغوشت

می‌ ترسم

می‌ ترسم از آلزایمر،از پیری و خیابانی که یک روز پارک خواهد شد

نامه‌ای بدونِ تمبرم

که به هیچ کجا برگشت نمی‌‌خورم

دکمه‌های پالتو ات را باز کن

می‌ خواهم لابلای سینه ات بایگانی شوم!

من نام شاعر رو نمیدانم