. اصلا یک «امضا» هستند برای خودشان! افکار، حرف زدن، رفتار و هر جزئی از وجودشان امضادار است

. اینها به شدت «خودشان» هستند. 

یعنی تا خودشان نباشند اینطور خاص و امضادار نمی شوند که! 

در یک کلمه، «شارپ» هستند و یادت نمی رود «هستن» هایشان را؛ بس که حضورشان پر رنگ است و غالبا هم خواستنی

. رد پا حک می کنند اینها روی دل و جانت، بس که بلدند «باشند» ... 

این آدمها را هر وقت به تورت خورد ، باید قدر بدانی

. دنیا پر از آن دیگریهای بی امضایی است که شیب منحنی حضورشان، همیشه ثابت است...

پ.ن 1: از پیج روانشناسی رابطه برداشتمش..

حرفهای من است از زبان دیگری...

به خیلی ها گفته ام که چقدر شارپ هستند

 .نوشِ جانشان...

 اما امروز از خودم پرسیدم خودت(روبی) آیا آدم امضا داری هستی یا نه؟؟ نکند حضورت ثابت باشد در این عالم..؟!! هان ؟!!

از صفحه فیس بوک دوستم برداشتم 

در ضمن بسیار خرسند میشم در این سال ها  کنار هم هستیم خیلی رک بهم بگید 

ایا من شارپ هستم ؟رو سخنم به همه شما عزیزانی چه خاموش و روشن ( خاموش های روانی منظورم نیست)

من و همراهی کردید ، گاهی یک نوشته جدا چالش برانگیزه