می دهد. در هر صورت، هر دوی اینها اوهامی بیش نیستند...!


... خویش را با ذهن یکی دانستن موجب فکر کردن غیر ارادی می شود. ناتوانی در متوقف کردن افکار بیماری وحشتناکی است که از آن آگاه نیستیم و چون تقریبا همه از آن رنج می برند، روندی طبیعی تلقی می شود. این سر و صدای بی وقفه، مانع دستیابی به سکون درون که از "بودن" جدانشدنی است، می شود. به همین ترتیب این سرو صدا، آن خود کاذبی را می آفریند که ساخته ذهن است و سایه ای از ترس و رنج به همراه دارد.
یکی دانستن خویش با ذهن، حجاب کدری است از مفاهیم، برچسبها، تصاویر، کلمات، داوری ها و تعابیری که همه روابط صادقانه را مسدود می کند. 
این حجابی میان تو و خودت، تو و انسانهای دیگر -خواه زن یا مرد- تو و طبیعت و تو و پروردگار است. این حجاب افکار، توهم جدایی را ایجاد می کند. توهم اینکه "تو" و یک "دیگری" کاملا جدا از هم وجود دارد. آنگاه این واقعیت اصلی را که تو در زیر لایه ظواهر مادی و صورتهای جدا، با تمامی آنچه هست یکی هستی، از یاد می بری...!


نیروی حال / اکهارت تُله / مترجم: هنگامه آذرمی

د كه همسايه اش آن را دزديده باشد ، براي همين ، تمام روز اور ا زير نظر گرفت.

متوجه شد كه همسايه اش در دزدي مهارت دارد ،
مثل يك دزد راه مي رود ،
مثل دزد كه مي خواهد چيزي را پنهان كند ،
پچ پچ مي كند...

آن قدر از شكش مطمئن شد كه تصميم گرفت به خانه برگردد ، لباسش را عوض كند نزد قاضي برود و شكايت كند .اما همين كه وارد خانه شد ، تبرش را پيدا كرد . زنش آن را جابه جا كرده بود. مرد از خانه بيرون رفت و دوباره همسايه اش را زير نظر گرفت:

دريافت كه او مثل يك آدم شريف راه مي رود ،
حرف مي زند ،
و رفتار مي كند .

یادمون نره، همیشه برداشت ها و ذهینت های ما، حقیقت یک مسئله رو اثبات نمیکنه و از همه مهمتر اینکه قضاوت و پیشدواری ما در مورد دیگران، بیشتر از اونچه که نشون دهنده ی شخصیت اونها باشه، از افکار و شخصیت ما سخن میگه.