من گرگ بیابان ولگردی هستم که در بین انسان ها گیر کرده ام ...

 دیگر نه کتاب و نه فرو رفتن در خویش و نه حادثه دیگر نمی توان

د توجه مرا به خود جلب کند ...

 نمی دانم چه شورواشتیاقی این مردم را به چنین

 دنیای الوده ی سرگرم می کند ...

 آن ها چگونه قدرت دارند از این موسیقی خفه کنند

ه که روح و جسم آدمی را بزنجیر می کشد لذت ببرند ... 

این ها در این نمایشگاه دنیا و در محافل علمی که خود 

را تشنه ی دانش می نامند و درمیدان های وسیع ورزش به

 دنبال چه چیز برسه می زنند و می رقصند

حقیقت این است که من ازاین لذت های خود جوراجور 

که مردم را به نام یک لذت ساختگی سرگرم داشته سر در نمی اورم ...

 این شادی ها و سرو صدا بقدر خردلی نمی تواند روح آشفته مرا که در

 دنیای تصورات دست وپا می زنم و راهی به

 هیچ جاندارم به خود مشغول دارد

گرگ بیابان

به گنجشک ویزا ندادند

ولی او پرید . . . 

گذر نامه اش آسمان بود

،
بلیتش فقط برگ بید 

که از باد کولی خرید

من برای دردِ خود نامی انتخاب کرده و آن را سگ می نامم. درد من به اندازه ی هر سگی ،

 وفادار ، مزاحم ، بی شرم ، سرگرم کننده و باهوش است. من می توانم این درد را صدا کنم 

و دق دلی های خود را ، آن گونه که دیگران روی سگ خود ، نوکر خود و همسر خود خالی می کنند ،

 بر سرِ آن خالی کنم

گفته می‌شود که فیلم مشهور قرمز کیشلوفسکی با الهام از همین شعر ساخته شده است، شعر «عشق در نگاه اول»، شعری که «ویسلاوا شیمبورسکا» سروده بود.
------------------------------
هردو بر این باورند
که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده.

چنین اطمینانی زیباست،
اما تردید زیباتر است.

چون قبلا همدیگر را نمی‌شناختند،
گمان می‌بردند هرگز چیزی میان آنها نبوده.

اما نظر خیابان‌ها، پله‌ها و راهروهایی
که آن دو می‌توانسته اند از سال‌ها پیش
از کنار هم گذشته باشند، در این باره چیست؟

دوست داشتم از آنها بپرسم
آیا به یاد نمی آورند
شاید درون دری چرخان
زمانی روبروی هم؟
یک ببخشید در ازدحام مردم؟
یک صدای اشتباه گرفته اید در گوشی تلفن؟

- ولی پاسخشان را می‌دانم.
- نه، چیزی به یاد نمی‌آورند.

بسیار شگفت‌زده می‌شدند
اگر می دانستند، که دیگر مدت‌هاست
بازیچه‌ای در دست اتفاق بوده‌اند.

هنوز کاملا آماده نشده
که برای آنها تبدیل به سرنوشتی شود،
آنها را به هم نزدیک می‌کرد دور می‌کرد،
جلو راهشان را می‌گرفت
و خنده شیطانی‌اش را فرو می‌خورد و
کنار می‌جهید.

علائم و نشانه‌هایی بوده
هر چند ناخوانا.
شاید سه سال پیش
یا سه شنبه گذشته
برگ درختی از شانه ی یکی‌شان
به شانه ی دیگری پرواز کرده؟
چیزی بوده که یکی آن را گم کرده
دیگری آن را یافته و برداشته.
از کجا معلوم توپی در بوته های کودکی نبوده باشد؟
دستگیره‌ها و زنگ درهایی بوده
که یکی‌شان لمس کرده و در فاصله‌ای کوتاه آن دیگری.
چمدان‌هایی کنار هم در انبار.
شاید یک شب هر دو یک خواب را دیده باشند،
که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده.

بالاخره هر آغازی
فقط ادامه‌ایست
و کتاب حوادث
همیشه از نیمه آن باز می شود.

اگر نفسی نداشته باشی 

مهم نیست 

که کسی به تو بگوید احمق و یا بگوید نابغه

اهمیتی نخواهد داشت... این انتخاب دیگران است.

تو می‌دانی که کیستی و متکی به نظرات دیگران نیستی.

نفس وابسته به دیگران است. 

نفس، تو را برده‌ی جامعه‌ای می‌کند که در آن زندگی می‌کنی. 

معمولاً مردم فکر می‌کنند که نفسشان چیزی بسیار باارزش است.

ولی نفس چیزی جز بردگی آنان نیست.

انسان فقط وقتی موجودی مستقل، آزاد و فردیت یافته می‌شود 

که نفس را رها کرده باشد، 

زمانی که فقط یک موجود ساکت باشد، بدون فکری از "من" 

فقط یک سکوت خالص..... این سکوت. 

و اگر در این سکوت به درون نگاه کنی، هیچ "من" در آن نخواهی یافت، بدون منیت، بدون خود... یک فضای خالص.

این فضای خالص روحانیت شماست

این فضای خالص اشراق شماست.

این فضای خالص شعف غایی شماست.

نفس از تمام این چیزها جلوگیری می‌کند. 

نفس شما را یک گدا می‌سازد

درحالیکه شما امپراطور، یک امپراطوری عظیم هستید. 

البته این امپراطوری به بیرون تعلق ندارد، در درون وجود شماست

ولی گستره‌ی آن همچون خود کائنات وسیع و پهناور است.

نفس شما را محبوس و زندانی می‌کند. آن را تغذیه نکن...

و این را می‌گویم زیرا می‌دانم 

که این امکان برای همه هست که نفس را تغذیه نکنند

و وارد آسمان باز شوند.

تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم
نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم
دوست داری بخند
دوست داری گریه کن
و یا دوست داری
مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند
باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم

 صبر و حوصله می خواهد ، زمان می خواهد. بین خاطره و حضور ، بین بودن و نبودن ، فاصله ای نیست. 

آدم ها هستند که فاصله را می سازند. چنین است که می شود دل داد و اصرار کرد 

و برد و در خیابان تنهایی قدم زد و بی خیال قهوه ی تازه دم فرانسوی ،

 چشم به راه سپیده ای شد که هنوز سر نزده است. 

نام نویسنده رو نمی دونم